Alleen zit ik in de trein. Starend naar de bomen, de weilanden met koeien en schapen. Honderd duizende dieren sterven elk jaar in de bio-industrie om vervolgens opgegeten te worden, maar zoveel tel ik lang niet in de wei vanuit de trein. Deze staan in grote stallen, weliswaar zie je deze ook vanuit de trein, maar niet wat daarbinnen gebeurd. De muren eromheen bakenen duidelijk af met daarnaast gelegen weilanden waar een paar koeien en schapen te vinden zijn. Zouden zij weten wat daar gebeurd?
De trein coupé zit halfvol. Zo druk is het niet. Naast mij twee meisjes in gesprek, ogenschijnlijk onderweg naar school, want ik zie dat ze schooltassen bij zich hebben. Ze praten ook over school. Verderop een paar oudere mensen. Wat zouden zij doen vandaag? Dagje uit, naar de kleinkinderen? De trein rijd het volgende station in. Ik stap uit om een andere trein te nemen. Ik rook snel een stickie, die ik zojuist in de trein gedraaid heb. Met een heerlijke THC-rush stap ik de volgende trein in. De trein rijd weg en ik kijk weer naar buiten, het is grijs en grauw. Aan de bomen zie je langzaam de bladeren geel worden, de herfst staat voor de deur. Ik geniet van het uitzicht, terwijl een onnatuurlijke noise met 160 beats per minut zachtjes mijn gehoor-kanaal in stampt.
Hoeveel vegetariërs zouden er hier in de trein zitten eigenlijk? Wat nu als ik al deze mensen kon overtuigen? Waarom is het moeilijk om mensen te informeren over dierenleed? Er is genoeg informatie en filmpjes op het internet te vinden. Toch beweegt het slechts een kleine groep mensen, die uiteindelijk opkomt voor de dieren. Hoever worden wij gemanipuleerd door de overheid om vooral vlees en zuivel te consumeren?
Ik kijk weer op, even verderop zit een alternatief uitziende jongen. Hij pakt een broodje uit zijn tas. Ik kan het niet laten om te kijken wat hij erop heeft, en mijn ogen dwalen naar het broodje toe, ah bah. Dood-dier! Ik staar maar weer wat in de verte naar buiten. Ik zie in mijn ooghoeken de jongen het broodje weg schransen, een zeer onsmakelijke aanblik.
Vaak als ik mensen vertel veganist te zijn en opkom voor de dieren is het meest gehoord antwoord dat ze achter je staan, maar wel vlees eten omdat ze het lekker vinden.
Toevallig zat ik paar dagen geleden met een vriend in de auto. Hij vroeg mij of vleeseters per definitie dieren-beulen waren. Ik vertelde hem dat een vleeseter net zo goed een dierenliefhebber kan zijn, maar dat hij of zij zich niet bewust is dat achter dat stukje vlees wat hij of zij eet dierenleed schuilt. Voorzichtig liet hij weten wel achter mijn bont, circus en dierproeven acties te staan, maar toch moeilijk afscheid kon nemen van zijn stukje vlees. Hoe zou dat zitten met de mensen in de trein? Zou er dan toch stiekem een vegetariër tussen zitten? Misschien die oudere man die van onder zijn alpino-petje even mij aankijkt, zou hij om dieren geven?
Ik begin een gesprek met de persoon naast mij, hij begint over de nieuwe ‘gedragsregeling’ voor honden die minister Verburg wil instellen. Kijk, klagen kunnen we allemaal, maar verandering komt pas wanneer jij wat doet. Met mensen in gesprek komen kan nuttig zijn. Maar vaak merk je dat ze toch iets zoeken om je naar beneden te halen. Is dat leer? Heb je huisdieren? Als jouw opa kanker heeft? Dat heb ik afgelopen tijd zo vaak gehoord. Maar tenminste ik DOE IETS om er wat aan te veranderen. En als jij dit nu leest, wat houdt jouw tegen? Welk excuus kom jij mee? Verandering begint vandaag, NU, maar alleen als jij en ik er wat aan doen....
ActivePaul
17-09-08
Geen opmerkingen:
Een reactie posten