Voorgedragen aan de gemeente op 30 janauri 2011 in de ochtenddienst van 9:30, http://www.gkvhetlichtpunt.nl
Vanuit de gemeente ben ik gevraagd me even voor te stellen via het gemeenteblad omdat ik enkele maanden geleden lid ben geworden van de gemeente hier in Kloosterveen. Ik mailde van de week mijn verhaal, die inmiddels 3 A4tjes telde naar Sieds toe, voor zijn reactie. Hij vond dat mijn verhaal te intens was om zomaar in het gemeenteblad te zetten en vroeg mij of ik mijn verhaal, beter gezegd getuigenis, voor de hele gemeente wou voordragen. Ik was eerlijk gezegd ook al enige tijd bezig hier het een en ander op papier te zetten hoe Hij met mij bezig is geweest, en is afgelopen maanden.
Nu sta ik liever niet in het middelpunt van de belangstelling, en kostte het mij ook enige moeite om ermee in te stemmen, maar zoals jullie allen zien sta ik er nu wel.
De loop van mijn leven is nou niet echt bepaald voor de wind gegaan, en daarnaast kost het me ook wel moeite om mijn verhaal aan jullie, mijn broers en zussen, te vertellen. Toch heb ik er voor gekozen om mijn verhaal vandaag aan jullie te vertellen.
Mijn naam is Paul van der Kolk, velen van jullie weten dat inmiddels wel, en ik woon me hele leven al hier in het hoofddorp van Drenthe, zoals ik Assen vaak noem. Overigens woon ik niet in Kloosterveen zelf maar in Noorderpark. Via een vriendin van me ben ik in Kloosterveen terecht gekomen en heb ik afgelopen najaar ook de Alpha cursus gevolgd hier. Ik ben chirstelijk opgevoed door me ouders en gedoopt in 1984. Maar in mijn tienerjaren keerde ik mij volledig af van het geloof.
De afkeer naar de kerk en van God, mijn Vader, begon toen mijn ouders gingen scheiden in 1994. Mijn oma accepteerden dit niet, want dat zou niet mogen van de kerk. De familie scheurde uit elkaar hierdoor, en tot op de dag van vandaag zijn die wonden nog steeds niet hersteld. Dit maakte destijds een enorme impact op mij. Toch bleven we naar de kerk gaan, maar ook daar in die kerk heb ik me nooit echt welkom gevoeld. Met enkele negatieve ervaringen op rij, haakte ik daarom ook snel af. Op mijn 16e besloot ik dan ook om maar niet meer naar de kerk te gaan. Want waar was God voor mij?
Ik heb twee keer een zware rugoperatie ondergaan, in 1999 en in 2002. Toen ik voor de tweede operatie ging aan me rug in 2002, was het maar de vraag hoe ik eruit zou komen. Naar de kerk ging ik niet meer, maar juist toen vlak voor die operatie heb ik gebeden en Hem gevraagd alsjeblieft over me te waken tijdens deze zware ingreep. Het was immers een risico-volle operatie. Tijdens de operatie ging ook van alles mis, en werd ik zelf medisch gezien verlamd verklaart, ik zou nooit meer kunnen lopen, werd mij verteld nadat ik wakker werd uit de narcose op de intensive care. Op dat moment was Hij voelbaar aanwezig, en desondanks ik elke dag nog veel pijn in me rug heb, kan ik tot op de dag van vandaag nog steeds lopen. Achteraf gezien had Hij een plan met mij, en stelde alle artsen voor een groot raadsel. Ik was er van overtuigd dat er iets meer zou moeten zijn, maar door mijn lange revalidatie raakte ik veel vrienden kwijt en raakte ik in een sociaal-isolement. Het begin van mijn vluchtgedrag was daar, ik voelde me nergens geaccepteerd. Ook begreep ik op dat moment Zijn plan nog niet.
Ook thuis ging het alles behalve er vredig aan toe, vele ruzie’s met mijn vader, niet geaccepteerd worden vanwege mijn medische beperkingen. Waar was dan die liefdevolle God? Waarom deed hij mij dit aan? Waarom had hij mij niet gezond geschapen? Ik raakte in aanraking met wiet en was eigenlijk vrijwel direct verslaafd. Het was een mooie vluchtroute voor mijn gevoelens en emoties, die door het gebruik van drugs werden weggedrukt. Ruim 8 jaar heb ik intensief geblowd en een nogal losbandig leven geleid. Van ’s ochtends vroeg na het opstaan, tot diep in de nacht blowde ik 8 jaar langs er flink op los om gevoelens, woede en emoties maar zover mogelijk weg te dampen. God verwierp ik, immers had hij vrede, rust en liefde gebracht in mijn leven? Ik had niet het gevoel dat hij me geholpen had. Dat hij over me waakte tijdens die bewuste operatie probeerde ik zoveel mogelijk weg te drukken, om maar niet toe te geven.
Mijn leven bestond uit: Losbandigheid, blowen! Liegen, bedriegen, manipuleren, mensen tegen elkaar uit spelen, en vooral weg vluchten voor me emoties, mezelf verwaarlozen, dat was jaren lang voor mij dagelijkse kost. God? Waar Hij was? Nergens, dat had ik op dat moment gezegd. Ook mijn gebruikende vrienden verachten God. Wat er niet feitelijk bewezen kan worden, bestaat niet, zo zei iemand ooit tegen mij.
Ik raakte verstrikt in allemaal ellende door mijn intensief gebruik. De schulden stapelde zich op, verloor veel dierbare vrienden, ik loog, bedroog en manipuleerde mijn familie en vrienden. Praattte alles wat krom was, handig weer recht. Probeerde op alle manieren mijn drugsgebruik goed te praten. Eerste instantie voelde ik me vrij, kon lekker me eigen ding doen. Ik, ik en ik! Ook toen ik in 2004 het ouderlijk huis uit ging was het lang leve de vrijheid. Echter na enkele jaren begon ik me niet beter te voelen, ik voelde me juist steeds slechter en slechter. Ik raakte mezelf kwijt, ik wist niet meer wie ik was, en al dat plezier van blowen en lang leve de vrijheid, wat heeft me dat werkelijk gegeven? Werd ik er gelukkig van?
Nee, ik raakte in de knoop met mezelf, rende weg voor mijn verantwoordelijkheden en keerde mij af van het geloof door mijn gebruik. Ik verloor dierbare vrienden om me heen, en raakte eigenlijk steeds meer en meer in een sociaal-isolement.
Afkicken en de boodschap van Hem.
In juli vorig jaar liet ik mij opnemen in een afkickkliniek van de Verslavingszorg. Mijn relatie strandde enkele maanden eerder, en ik raakte mezelf helemaal kwijt. Er moest iets gebeuren. Ik nam zelf contact op met de verslavingszorg en werd vervolgens 4 weken opgenomen in een kliniek in Groningen-Stad. Eigenlijk als ik het zo terug krijg, was God al volop met mij bezig.
Dit is een van de heftigste periode uit mijn leven geweest, en ook het moment dat ik Hem terug vond. Door het stoppen van mijn gebruik van drugs kreeg ik mijn gevoelens en emoties weer terug. En geef dat allemaal maar eens een plekje wat je jaren lang allememaal weggestopt hebt. Nog steeds moet ik sommige dingen een plek geven. In de kliniek zaten we in een groep waarin we veel groepstherapie kregen en aten elke dag met de hele groep samen. Voor het eten werd altijd een moment stilte gehouden, voor wie dat graag wilde, zich kon wenden tot Hem. De eerste week deed ik er lacherig over, ach wat een onzin dat geloof, dat geloof je toch zelf niet? Toch naar mate alles helderder werd in mijn hoofd begon ik er ’s nachts steeds meer over na te denken. Zou Hij er echt zijn? Zou hij mij nog wel terug willen hebben in zijn gezin? Ben ik niet erg zondig geweest? Een week ging voorbij. De week die erop volgde dacht ik bij mezelf, laat ik eens bidden en Hem vragen voor kracht voor mijzelf, en de mede-clienten waarmee ik aan tafel zat om ons te helpen de goede weg te kiezen. Ik dacht maar zo, baat het niet, dan schaad het niet. Ik begon elke maaltijd te bidden. Het hielp me juist heel erg, het gaf mij innerlijke rust en kracht die ik nooit eerder zo intens heb ervaren. Vanaf dat moment begon Gods plan zich voor mij steeds zichtbaarder te worden.
Een vriend van me durfde in eerste instantie helemaal niet langs te komen in de kliniek. “Allemaal junks die ’s nachts vastgebonden worden aan hun bed of in dwangbuizen liggen”, zo zei hij als excuus. Ik denk dat ie toch iets te veel films heeft gekeken. Toen ik hem telefonisch gerustgesteld had kwam hij de laatste week van mijn opname langs. Hij vertelde me dat hij, in de periode van mijn opname, een vriendin had gekregen en vroeg of ik het bezwaarlijk vondt dat zij mee kwam. Maar, zei hij, ze is wel christelijk dus let een beetje op je woorden. Ik zag uit naar het bezoekuur dat zij kwamen. Ondanks het een kort uurtje was heb ik haar alles verteld van mijn verslaving, hoe moeilijk het voor me was om er vanaf te komen, en wat voor een klote periode ik de afgelopen 8 jaar had meegemaakt. Een hele opluchting. Die nacht bad ik tot God om hem te bedanken voor die fijne dag. Iets wat ik nooit eerder gedaan had, maar specifiek die dag deed ik het wel. Toen ik de kliniek uit kwam zag ik dat haar ouders mij een krabbel hadden gestuurd op mijn Hyves. Ik kende hen totaal niet, maar ze gaven blijk van steun, zo stond erin: “Jij bent uniek geschapen. en net zo mooi als ieder ander. het gaat om ons hart. als die in ons leven verlicht, zijn al onze onvolmaaktheden niet belangrijk meer.“ Toen ik hun een reactie had gestuurd kreeg ik weer een reactie terug dat ze ook voor me baden.
Op een nacht in augustus vorige jaar kreeg ik een bijzondere droom. Ik was inmiddels al 10 jaar niet meer in de kerk geweest ruim, maar juist die nacht kreeg ik een droom dat ik naar de kerk toe ging, daar in bad moest gaan, wat ik deed. Alsof ik de zonde van mij af moest wassen. En toen vanuit het niets een warme stem tot mij sprak: “Paul, het is goed zo!”. Ik schrok wakker in eerste instantie, maar ik voelde direct daaropvolgend zo’n innerlijke rust over me heen komen die ik nooit gekend heb. Ik wist niet wat ik hier mee aan moest, dus heb ik die mensen weer terug gehyved, een afspraak met hen gemaakt in Dedemsvaart waar ze woonden en gesproken over het geloof. Diezelfde dag nog heb ik een NBV Bijbel gehaald en begon ik met lezen van de Bijbel. Hij had Zijn verloren zoon teruggeroepen. Hij was mij niet vergeten, verheugt was ik daardoor. Sinds die dag ervaar ik zo'n geestelijke honger, dat de nagenoeg altijd mijn bijbel bij me heb en dagelijks veel hieruit lees. Ik heb moeite vaak om de bijbel even aan de kant te leggen.
Een vriendin van me, nam mij op mijn verzoek mee naar de kerk. Hoewel zijzelf in de Kandelaar kerkt, vondt ze dat ik zeker een keer in Kloosterveen zou moeten kijken. Echt iets wat bij jouw past, zei ze. Vanaf het moment, dat ik hier de drempel over stapte, voelde ik me erg welkom hier in de gemeente en wist ik meteen dat dit mijn plek was.
Na de dienst kwam iemand van de kerk op mij, en een vriend die ik mee had genomen, af lopen. Ze groette ons vriendelijk en heette ons van harte welkom. Een dag later kwam Sieds bij me op bezoek, die had ik de week eerder al gemaild om een afspraak te maken. Ik vertelde hem mijn verhaal, en mijn twijfels. Immers heb ik alles behalve een goed leven gehad. Sieds stelde voor de Alpha Cursus te volgen, en dat deed ik dus ook. Het een en ander opfrissen. Zo'n Alpha Cursus is echt een hele bijzondere ervaring. Elke avond gaf mij kracht en sterkte mij alleen maar meer in mijn geloof. Uiteindelijk liet ik mij hier in de gemeente inschrijven. De mensen om mij heen ben ik erg dankbaar voor hun hulp, zowel binnen onze kerk, als een ieder ander die mij geholpen heeft. Ik werd opgenomen in een fantastische huiskring die mij geweldig ondersteund. Dankbaar ben ik naar onze Heer. Hij heeft mij aangeraakt, Hij leidt mijn weg, Hem wil ik elke dag lofen en eren, Hij is het middelpunt, de rots, van mijn leven. Aan Hem behoor ik toe, samen met jullie mijn broeders en zusters, in gemeenschap!
Paul van der Kolk, 2010-2011
