Ik weet niet echt wat ik vandaag moet doen, dus ik besluit de provincie eens in te trekken samen met mijn trouwe viervoeter Jaffa. Het is een mooie novemberdag, hoewel de zon nergens te bekennen valt. Ik rij mijn woonplaats uit en ga opzoek naar een rustig plekje in Drenthe. Jaffa ligt rustig op de achterbank, niet echt wetende waar we vandaag heen zullen gaan. Ik kijk in mijn spiegel en zie Jaffa vredig liggen.
Echter, vlakbij mijn woonplaats zit een nertsenfokker. Deze heeft 600 moederdieren, en is jaarlijks goed voor het fokken en vermoorden van 3.300 nertsen. Deze nertsen weten net als Jaffa niet echt wat deze dag voor hen zal brengen. Deze zitten opgesloten in kleine draadgazen kooien, totdat ze in november afgeslacht zullen worden voor hun vacht.
Vlakbij Westerbork vind je een van de mooiste natuurgebieden die Drenthe kent. Mooie naaldbomen vol in bloei. Ik zet de auto op de parkeerplaats en loop met Jaffa het bos in. Het doet vredig en rustig aan. Jaffa snuffelt en rent en jaagt een stuk vooruit door het bos. Jaffa kan wel rond springen, rond rennen en lekker zijn neus ophalen in de natuur naar al het wild. Tenslotte is het een jachthond, en overal in de bossen zijn sporen van wilde dieren te volgen. Ik besluit van het pad af te gaan en Jaffa te volgen. Ik dwaal weer af naar de nertsen. Zij lopen niet vrij door de natuur, zij zien niks anders dan kooien waarin hun familie en vriendjes afzonderlijk zijn afgesloten. Als ik vanuit dit bos de weg door volg, via Hooghalen kom ik zo bij de nertsenfokker uit. Ooit vertelde mijn broer dat deze daar zat, een vriend van hem woonde vroeger om de hoek. Een sterke geur van nertsen is in de wijde omtrek te ruiken.
Ik kom bij een moeras-achtig gebied uit. Jaffa wil eigenlijk het moeras in springen maar dit lijkt mij geen goed idee dus roep hem terug. Wie let er eigenlijk op de nertsen? Zij ervaren maanden lang elke dag het zelfde, een kooi, veel gekrijs en een doordringende stank. Stel je eens voor dat jij daar zou zitten, 9 maand lang elke dag hetzelfde zal zijn. Je zou gek worden. Deze nertsen weten nog niet wat hun bestemming zal zijn eind deze maand. Want eind november worden ze uiteindelijk uit hun kooien gehaald. Zou het de vrijheid zijn? Ik voel het de nerts denken. Maar niets is minder waar, anaal wordt hij geelectrocuteerd om vervolgens gevild te worden.
Na een lange wandeling stap ik met Jaffa mijn auto weer in, maar voordat ik bij de auto aankom zie ik een oudere dame in een bontjas voorbij komen. Zou zij dit weten? Ik druk haar de feiten onder de neus, en verschrikt kijkt ze me aan. Echt dat wist ik niet, dat is haar eerste reactie. Natuurlijk heb ik altijd informatie-materiaal in me auto liggen dus ik loop naar me auto, gooi Jaffa vast op de achterbank en haal uit de kofferbak een bontflyer. Dank je wel, zegt de dame tegen me. Ik heb hier echt nooit over nagedacht dat dit zo erg zou zijn. Ik stap me auto in, en rij weer terug naar huis. Ik hoop maar dat ze inderdaad geen bontjas meer koopt! Het is verschrikkelijk hoeveel leed er achter een bontjas zit.
Deze blog is opgedragen aan Gwenda, die vond dat ik weer een stukje moest gaan schrijven!
woensdag 3 december 2008
woensdag 17 september 2008
Een trein vol met vleeseters
Alleen zit ik in de trein. Starend naar de bomen, de weilanden met koeien en schapen. Honderd duizende dieren sterven elk jaar in de bio-industrie om vervolgens opgegeten te worden, maar zoveel tel ik lang niet in de wei vanuit de trein. Deze staan in grote stallen, weliswaar zie je deze ook vanuit de trein, maar niet wat daarbinnen gebeurd. De muren eromheen bakenen duidelijk af met daarnaast gelegen weilanden waar een paar koeien en schapen te vinden zijn. Zouden zij weten wat daar gebeurd?
De trein coupé zit halfvol. Zo druk is het niet. Naast mij twee meisjes in gesprek, ogenschijnlijk onderweg naar school, want ik zie dat ze schooltassen bij zich hebben. Ze praten ook over school. Verderop een paar oudere mensen. Wat zouden zij doen vandaag? Dagje uit, naar de kleinkinderen? De trein rijd het volgende station in. Ik stap uit om een andere trein te nemen. Ik rook snel een stickie, die ik zojuist in de trein gedraaid heb. Met een heerlijke THC-rush stap ik de volgende trein in. De trein rijd weg en ik kijk weer naar buiten, het is grijs en grauw. Aan de bomen zie je langzaam de bladeren geel worden, de herfst staat voor de deur. Ik geniet van het uitzicht, terwijl een onnatuurlijke noise met 160 beats per minut zachtjes mijn gehoor-kanaal in stampt.
Hoeveel vegetariërs zouden er hier in de trein zitten eigenlijk? Wat nu als ik al deze mensen kon overtuigen? Waarom is het moeilijk om mensen te informeren over dierenleed? Er is genoeg informatie en filmpjes op het internet te vinden. Toch beweegt het slechts een kleine groep mensen, die uiteindelijk opkomt voor de dieren. Hoever worden wij gemanipuleerd door de overheid om vooral vlees en zuivel te consumeren?
Ik kijk weer op, even verderop zit een alternatief uitziende jongen. Hij pakt een broodje uit zijn tas. Ik kan het niet laten om te kijken wat hij erop heeft, en mijn ogen dwalen naar het broodje toe, ah bah. Dood-dier! Ik staar maar weer wat in de verte naar buiten. Ik zie in mijn ooghoeken de jongen het broodje weg schransen, een zeer onsmakelijke aanblik.
Vaak als ik mensen vertel veganist te zijn en opkom voor de dieren is het meest gehoord antwoord dat ze achter je staan, maar wel vlees eten omdat ze het lekker vinden.
Toevallig zat ik paar dagen geleden met een vriend in de auto. Hij vroeg mij of vleeseters per definitie dieren-beulen waren. Ik vertelde hem dat een vleeseter net zo goed een dierenliefhebber kan zijn, maar dat hij of zij zich niet bewust is dat achter dat stukje vlees wat hij of zij eet dierenleed schuilt. Voorzichtig liet hij weten wel achter mijn bont, circus en dierproeven acties te staan, maar toch moeilijk afscheid kon nemen van zijn stukje vlees. Hoe zou dat zitten met de mensen in de trein? Zou er dan toch stiekem een vegetariër tussen zitten? Misschien die oudere man die van onder zijn alpino-petje even mij aankijkt, zou hij om dieren geven?
Ik begin een gesprek met de persoon naast mij, hij begint over de nieuwe ‘gedragsregeling’ voor honden die minister Verburg wil instellen. Kijk, klagen kunnen we allemaal, maar verandering komt pas wanneer jij wat doet. Met mensen in gesprek komen kan nuttig zijn. Maar vaak merk je dat ze toch iets zoeken om je naar beneden te halen. Is dat leer? Heb je huisdieren? Als jouw opa kanker heeft? Dat heb ik afgelopen tijd zo vaak gehoord. Maar tenminste ik DOE IETS om er wat aan te veranderen. En als jij dit nu leest, wat houdt jouw tegen? Welk excuus kom jij mee? Verandering begint vandaag, NU, maar alleen als jij en ik er wat aan doen....
ActivePaul
17-09-08
De trein coupé zit halfvol. Zo druk is het niet. Naast mij twee meisjes in gesprek, ogenschijnlijk onderweg naar school, want ik zie dat ze schooltassen bij zich hebben. Ze praten ook over school. Verderop een paar oudere mensen. Wat zouden zij doen vandaag? Dagje uit, naar de kleinkinderen? De trein rijd het volgende station in. Ik stap uit om een andere trein te nemen. Ik rook snel een stickie, die ik zojuist in de trein gedraaid heb. Met een heerlijke THC-rush stap ik de volgende trein in. De trein rijd weg en ik kijk weer naar buiten, het is grijs en grauw. Aan de bomen zie je langzaam de bladeren geel worden, de herfst staat voor de deur. Ik geniet van het uitzicht, terwijl een onnatuurlijke noise met 160 beats per minut zachtjes mijn gehoor-kanaal in stampt.
Hoeveel vegetariërs zouden er hier in de trein zitten eigenlijk? Wat nu als ik al deze mensen kon overtuigen? Waarom is het moeilijk om mensen te informeren over dierenleed? Er is genoeg informatie en filmpjes op het internet te vinden. Toch beweegt het slechts een kleine groep mensen, die uiteindelijk opkomt voor de dieren. Hoever worden wij gemanipuleerd door de overheid om vooral vlees en zuivel te consumeren?
Ik kijk weer op, even verderop zit een alternatief uitziende jongen. Hij pakt een broodje uit zijn tas. Ik kan het niet laten om te kijken wat hij erop heeft, en mijn ogen dwalen naar het broodje toe, ah bah. Dood-dier! Ik staar maar weer wat in de verte naar buiten. Ik zie in mijn ooghoeken de jongen het broodje weg schransen, een zeer onsmakelijke aanblik.
Vaak als ik mensen vertel veganist te zijn en opkom voor de dieren is het meest gehoord antwoord dat ze achter je staan, maar wel vlees eten omdat ze het lekker vinden.
Toevallig zat ik paar dagen geleden met een vriend in de auto. Hij vroeg mij of vleeseters per definitie dieren-beulen waren. Ik vertelde hem dat een vleeseter net zo goed een dierenliefhebber kan zijn, maar dat hij of zij zich niet bewust is dat achter dat stukje vlees wat hij of zij eet dierenleed schuilt. Voorzichtig liet hij weten wel achter mijn bont, circus en dierproeven acties te staan, maar toch moeilijk afscheid kon nemen van zijn stukje vlees. Hoe zou dat zitten met de mensen in de trein? Zou er dan toch stiekem een vegetariër tussen zitten? Misschien die oudere man die van onder zijn alpino-petje even mij aankijkt, zou hij om dieren geven?
Ik begin een gesprek met de persoon naast mij, hij begint over de nieuwe ‘gedragsregeling’ voor honden die minister Verburg wil instellen. Kijk, klagen kunnen we allemaal, maar verandering komt pas wanneer jij wat doet. Met mensen in gesprek komen kan nuttig zijn. Maar vaak merk je dat ze toch iets zoeken om je naar beneden te halen. Is dat leer? Heb je huisdieren? Als jouw opa kanker heeft? Dat heb ik afgelopen tijd zo vaak gehoord. Maar tenminste ik DOE IETS om er wat aan te veranderen. En als jij dit nu leest, wat houdt jouw tegen? Welk excuus kom jij mee? Verandering begint vandaag, NU, maar alleen als jij en ik er wat aan doen....
ActivePaul
17-09-08
donderdag 28 augustus 2008
Zomers Succes
Het was voor mij een actieve zomer, weer veel van Europa gezien. Normaal gesproken begint mijn zomerperiode meestal in april tot eind september. Afgelopen maanden o.a. in Duitsland, Oostenrijk, Italié, Frankrijk, België, Denemarken en Zweden geweest.
Heel Europa door om op te komen voor de stemmelozen, de dieren. Dieren kwijnen weg in dierproefcentra, terwijl ze bloot staan aan vergiftiging en mishandelingen. Dieren kunnen pijn en emotie ervaren (zelfs nog recentelijk onderzoek na geweest dat apen ook pijn, emoties en met name stress ervaren zoals mensen). Toch blijft de farma-industrie honderduizenden dieren alleen al in Nederland op jaarbasis de dood in jagen voor lucratieve medicijnen en producten.
Afgelopen zomer was een goeie zomer voor de dieren. In April ging de stekker definitief uit Sciencelink in Venray. De gemeente beoogde hier een dierproefcentrum te bouwen, maar door onze intensieve campagne zag gemeente Venray hier uiteindelijk van af, en blijven de levens van tienduizenden dieren per jaar bespaart.
Ook door de hele zomer actief te blijven, veel demonstraties te doen, autoriteiten en bedrijven aanschrijven heeft er voor gezorgd dat we Philip Morris lab in Leuven zullen sluiten. De belgische regering kwam tot een verbod op tabakstesten op dieren afgelopen maand en geeft Philip Morris nog 2 jaar de tijd hiermee te stoppen. Zolang er nog dieren kapot worden gemaakt door Philip Morris blijven we natuurlijk terug komen in Leuven.
De overheid van Nepal bezweek onder de campagne en zal geen apen gaan exporteren vanuit Nepal naar dierproefcentra, een grote overwinning voor de dieren!
In augustus was het tijd voor de Int. Animal Rights Gathering en reisde ik met mijn vrienden af naar Zweden. Een fantastisch land, waar ik (op Kroatië na dan natuurlijk!) een deel van me hart heb achter moeten laten. De bevolking is erg vriendelijk, spreekt eigenlijk overal wel goed engels (zelfs in kleine kutdorpjes!), om dan nog niet eens over de natuur te spreken. Het was zaterdagochtend tijdens de gathering dat ik vroeg wakker werd. Ik besloot een wandeling te maken door het mooie natuurgebied. Voor de zekerheid had ik mijn TomTom maar in me zak gestopt voor het geval (en dat gebeurd daar gemakkelijk!) de weg kwijt raak in the middle of nature. Het is echt de moeite waard om zo vroeg op te staan. Ik sliep met 15 mede-activisten uit de hele wereld op een klein kamertje in een huisje. Ik trok stilletjes die ochtend mijn kleren aan, en verliet het huis. Op naar mijn auto om daar ff de broodnodige drinken en eten op te halen, om vervolgens mijn wandeltocht te beginnen. Het was 5.10 toen ik begon aan mijn wandeling. In de verte kon je de wilde dieren al horen. Elanden, herten, vogels, zelfs lieve schattige eekhoorntjes kwam ik in aller vroegte tegen in de bossen. De dieren maakte een vredige indruk op me, waardoor mijn gedachten al snel afdwaalde naar mijn dagelijkse bezigheden, ik stond even stil bij de gebeurtenissen afgelopen maanden, terwijl de eerste zonnestralen van de opkomende zon door de bomen mijn huid aanraakte.
Het was heerlijk even te kunnen afdwalen met mijn gedachten en volop te genieten van wat de zweedse natuur te bieden heeft. Toen ik anderhalf uur later terug kwam op de camping, besloot ik om toch eens terug te gaan naar Zweden. Het beviel me wel.
Door alle acties, alle vrienden en kennissen die ik daardoor ken, realiseerde ik mij dat ik mezelf voorbij liep. Ik had geen tijd meer voor mezelf, alles stond in het teken van de dieren.
Ik besefte mij in Zweden dat ik meer tijd voor mezelf moest vrij maken. Om de problemen die ik had uit het verleden, en nogal de moeilijke maanden die ik persoonlijk heb gehad in juni/juli/augustus beter een plekje te kunnen geven. Het was geen makkelijke zomer op prive-gebied, maar ik ben, dankzij mijn verblijf in Zweden, er wel velen maler sterker uit gekomen. Ik kan er weer een jaar tegenaan. Ik heb wel geleerd afgelopen maanden dat je je kop niet moet laten gek maken door bepaalde personen, hier had ik namelijk wel moeite mee.
Achteraf, als ik erop terug kijk, ben ik blij dat ik deze weg ben ingeslagen. En wat is er nu belangrijker? Je eigen persoonlijke leven, lekker huisje boompje beesje. NEE! Niet voor mij. In dit leven geef ik mij volledig voor de dieren, de stemmelozen die niet voor zichzelf kunnen opkomen. In Zweden werd het mij duidelijk dat ik mij nog meer moest inzetten voor de dieren. Omdat dit het enige is waar ik mijn voldoening uit haal.
Nouja ik kan er weer tegen aan voor een jaartje, helaas is de gathering volgend jaar niet in Zweden. Toch is er wel een kleine kans dat ik mijn kameraden in Zweden weer ga opzoeken en daar een poosje verblijf om opnieuw de tijd en de rust te nemen even stil te staan bij me doen en laten terwijl ik ondertussen daar kan genieten van de natuurlijke schoonheid die Zweden mij te bieden heeft.
ActivePaul
28-08-08
Heel Europa door om op te komen voor de stemmelozen, de dieren. Dieren kwijnen weg in dierproefcentra, terwijl ze bloot staan aan vergiftiging en mishandelingen. Dieren kunnen pijn en emotie ervaren (zelfs nog recentelijk onderzoek na geweest dat apen ook pijn, emoties en met name stress ervaren zoals mensen). Toch blijft de farma-industrie honderduizenden dieren alleen al in Nederland op jaarbasis de dood in jagen voor lucratieve medicijnen en producten.
Afgelopen zomer was een goeie zomer voor de dieren. In April ging de stekker definitief uit Sciencelink in Venray. De gemeente beoogde hier een dierproefcentrum te bouwen, maar door onze intensieve campagne zag gemeente Venray hier uiteindelijk van af, en blijven de levens van tienduizenden dieren per jaar bespaart.
Ook door de hele zomer actief te blijven, veel demonstraties te doen, autoriteiten en bedrijven aanschrijven heeft er voor gezorgd dat we Philip Morris lab in Leuven zullen sluiten. De belgische regering kwam tot een verbod op tabakstesten op dieren afgelopen maand en geeft Philip Morris nog 2 jaar de tijd hiermee te stoppen. Zolang er nog dieren kapot worden gemaakt door Philip Morris blijven we natuurlijk terug komen in Leuven.
De overheid van Nepal bezweek onder de campagne en zal geen apen gaan exporteren vanuit Nepal naar dierproefcentra, een grote overwinning voor de dieren!
In augustus was het tijd voor de Int. Animal Rights Gathering en reisde ik met mijn vrienden af naar Zweden. Een fantastisch land, waar ik (op Kroatië na dan natuurlijk!) een deel van me hart heb achter moeten laten. De bevolking is erg vriendelijk, spreekt eigenlijk overal wel goed engels (zelfs in kleine kutdorpjes!), om dan nog niet eens over de natuur te spreken. Het was zaterdagochtend tijdens de gathering dat ik vroeg wakker werd. Ik besloot een wandeling te maken door het mooie natuurgebied. Voor de zekerheid had ik mijn TomTom maar in me zak gestopt voor het geval (en dat gebeurd daar gemakkelijk!) de weg kwijt raak in the middle of nature. Het is echt de moeite waard om zo vroeg op te staan. Ik sliep met 15 mede-activisten uit de hele wereld op een klein kamertje in een huisje. Ik trok stilletjes die ochtend mijn kleren aan, en verliet het huis. Op naar mijn auto om daar ff de broodnodige drinken en eten op te halen, om vervolgens mijn wandeltocht te beginnen. Het was 5.10 toen ik begon aan mijn wandeling. In de verte kon je de wilde dieren al horen. Elanden, herten, vogels, zelfs lieve schattige eekhoorntjes kwam ik in aller vroegte tegen in de bossen. De dieren maakte een vredige indruk op me, waardoor mijn gedachten al snel afdwaalde naar mijn dagelijkse bezigheden, ik stond even stil bij de gebeurtenissen afgelopen maanden, terwijl de eerste zonnestralen van de opkomende zon door de bomen mijn huid aanraakte.
Het was heerlijk even te kunnen afdwalen met mijn gedachten en volop te genieten van wat de zweedse natuur te bieden heeft. Toen ik anderhalf uur later terug kwam op de camping, besloot ik om toch eens terug te gaan naar Zweden. Het beviel me wel.
Door alle acties, alle vrienden en kennissen die ik daardoor ken, realiseerde ik mij dat ik mezelf voorbij liep. Ik had geen tijd meer voor mezelf, alles stond in het teken van de dieren.
Ik besefte mij in Zweden dat ik meer tijd voor mezelf moest vrij maken. Om de problemen die ik had uit het verleden, en nogal de moeilijke maanden die ik persoonlijk heb gehad in juni/juli/augustus beter een plekje te kunnen geven. Het was geen makkelijke zomer op prive-gebied, maar ik ben, dankzij mijn verblijf in Zweden, er wel velen maler sterker uit gekomen. Ik kan er weer een jaar tegenaan. Ik heb wel geleerd afgelopen maanden dat je je kop niet moet laten gek maken door bepaalde personen, hier had ik namelijk wel moeite mee.
Achteraf, als ik erop terug kijk, ben ik blij dat ik deze weg ben ingeslagen. En wat is er nu belangrijker? Je eigen persoonlijke leven, lekker huisje boompje beesje. NEE! Niet voor mij. In dit leven geef ik mij volledig voor de dieren, de stemmelozen die niet voor zichzelf kunnen opkomen. In Zweden werd het mij duidelijk dat ik mij nog meer moest inzetten voor de dieren. Omdat dit het enige is waar ik mijn voldoening uit haal.
Nouja ik kan er weer tegen aan voor een jaartje, helaas is de gathering volgend jaar niet in Zweden. Toch is er wel een kleine kans dat ik mijn kameraden in Zweden weer ga opzoeken en daar een poosje verblijf om opnieuw de tijd en de rust te nemen even stil te staan bij me doen en laten terwijl ik ondertussen daar kan genieten van de natuurlijke schoonheid die Zweden mij te bieden heeft.
ActivePaul
28-08-08
maandag 11 augustus 2008
Stopzetten abbonement CJIB
Centraal Justitieel Incasso Bureau
t.a.v. Directie
Postbus 1794
8901 CB Leeuwarden
Assen, 11-08-08
Geachte dhr./mevr.,
Graag zou ik mijn abbonement bij u, Centraal Justitieel Incasso Bureau (CJIB ), per direct opzeggen. U blijft mij rekeningen sturen, terwijl ik allang mijn bijdrage aan de staatskas heb voldaan (door middel van een niet te stoppen abbonement bij de Belastingdienst).
Doch echter bent u van mening dat de staatskas niet voldoende wordt gespekt en blijft u mij rekeningen sturen met een zeker regelmaat. Hierbij verzoek ik u dringend om mijn abbonement, die ik niet zelf bij u heb afgesloten, per onmiddelijke ingang stop te zetten en mij niet meer lastig te vallen met onduidelijke rekeningen. Ik vertrouw erop dat u mijn gegevens uit uw database haalt en mij geen onduidelijke lectuur c.q. na-heffingen blijft sturen (waar ik toch niet op reageer).
Dat u, CJIB, zich uitleent voor Vrouwe Justitia met haar straffende verlangens stuit mij tegen de borst. Ik wens niet deel te nemen aan een 'democratische rechtstaat' waarin u zich in waant. Ik onderschrijf niet de democratische rechtstaat waarin wij leven.
Men is hier uit op het uitbuiten en opsluiten van de mens als individu, en gevangen te houden in uw kapitalistisch stelsel ten onderdele van de oh zo geliefde 'democratische rechtstaat' van u. Ik kan mij niet vinden in de zogehete democratie waarin wij leven.
Mede om die reden wens ik niet mee te werken aan uw straffende verlangen, noch van u als CJIB, noch het openbaar ministerie en vraag ik u respect te hebben voor mijn levensovertuiging, zoals ondermeer is vastgesteld volgens de grondwet (art 1) van uw democratische rechtstaat waaraan u waarde hecht.
Hopende u hierbij in volledigheid te hebben geinformeerd en in afwachting van uw bericht verblijf ik.
Met vr.gr.,
ActivePaul
t.a.v. Directie
Postbus 1794
8901 CB Leeuwarden
Assen, 11-08-08
Geachte dhr./mevr.,
Graag zou ik mijn abbonement bij u, Centraal Justitieel Incasso Bureau (CJIB ), per direct opzeggen. U blijft mij rekeningen sturen, terwijl ik allang mijn bijdrage aan de staatskas heb voldaan (door middel van een niet te stoppen abbonement bij de Belastingdienst).
Doch echter bent u van mening dat de staatskas niet voldoende wordt gespekt en blijft u mij rekeningen sturen met een zeker regelmaat. Hierbij verzoek ik u dringend om mijn abbonement, die ik niet zelf bij u heb afgesloten, per onmiddelijke ingang stop te zetten en mij niet meer lastig te vallen met onduidelijke rekeningen. Ik vertrouw erop dat u mijn gegevens uit uw database haalt en mij geen onduidelijke lectuur c.q. na-heffingen blijft sturen (waar ik toch niet op reageer).
Dat u, CJIB, zich uitleent voor Vrouwe Justitia met haar straffende verlangens stuit mij tegen de borst. Ik wens niet deel te nemen aan een 'democratische rechtstaat' waarin u zich in waant. Ik onderschrijf niet de democratische rechtstaat waarin wij leven.
Men is hier uit op het uitbuiten en opsluiten van de mens als individu, en gevangen te houden in uw kapitalistisch stelsel ten onderdele van de oh zo geliefde 'democratische rechtstaat' van u. Ik kan mij niet vinden in de zogehete democratie waarin wij leven.
Mede om die reden wens ik niet mee te werken aan uw straffende verlangen, noch van u als CJIB, noch het openbaar ministerie en vraag ik u respect te hebben voor mijn levensovertuiging, zoals ondermeer is vastgesteld volgens de grondwet (art 1) van uw democratische rechtstaat waaraan u waarde hecht.
Hopende u hierbij in volledigheid te hebben geinformeerd en in afwachting van uw bericht verblijf ik.
Met vr.gr.,
ActivePaul
Abonneren op:
Posts (Atom)