Ik weet niet echt wat ik vandaag moet doen, dus ik besluit de provincie eens in te trekken samen met mijn trouwe viervoeter Jaffa. Het is een mooie novemberdag, hoewel de zon nergens te bekennen valt. Ik rij mijn woonplaats uit en ga opzoek naar een rustig plekje in Drenthe. Jaffa ligt rustig op de achterbank, niet echt wetende waar we vandaag heen zullen gaan. Ik kijk in mijn spiegel en zie Jaffa vredig liggen.
Echter, vlakbij mijn woonplaats zit een nertsenfokker. Deze heeft 600 moederdieren, en is jaarlijks goed voor het fokken en vermoorden van 3.300 nertsen. Deze nertsen weten net als Jaffa niet echt wat deze dag voor hen zal brengen. Deze zitten opgesloten in kleine draadgazen kooien, totdat ze in november afgeslacht zullen worden voor hun vacht.
Vlakbij Westerbork vind je een van de mooiste natuurgebieden die Drenthe kent. Mooie naaldbomen vol in bloei. Ik zet de auto op de parkeerplaats en loop met Jaffa het bos in. Het doet vredig en rustig aan. Jaffa snuffelt en rent en jaagt een stuk vooruit door het bos. Jaffa kan wel rond springen, rond rennen en lekker zijn neus ophalen in de natuur naar al het wild. Tenslotte is het een jachthond, en overal in de bossen zijn sporen van wilde dieren te volgen. Ik besluit van het pad af te gaan en Jaffa te volgen. Ik dwaal weer af naar de nertsen. Zij lopen niet vrij door de natuur, zij zien niks anders dan kooien waarin hun familie en vriendjes afzonderlijk zijn afgesloten. Als ik vanuit dit bos de weg door volg, via Hooghalen kom ik zo bij de nertsenfokker uit. Ooit vertelde mijn broer dat deze daar zat, een vriend van hem woonde vroeger om de hoek. Een sterke geur van nertsen is in de wijde omtrek te ruiken.
Ik kom bij een moeras-achtig gebied uit. Jaffa wil eigenlijk het moeras in springen maar dit lijkt mij geen goed idee dus roep hem terug. Wie let er eigenlijk op de nertsen? Zij ervaren maanden lang elke dag het zelfde, een kooi, veel gekrijs en een doordringende stank. Stel je eens voor dat jij daar zou zitten, 9 maand lang elke dag hetzelfde zal zijn. Je zou gek worden. Deze nertsen weten nog niet wat hun bestemming zal zijn eind deze maand. Want eind november worden ze uiteindelijk uit hun kooien gehaald. Zou het de vrijheid zijn? Ik voel het de nerts denken. Maar niets is minder waar, anaal wordt hij geelectrocuteerd om vervolgens gevild te worden.
Na een lange wandeling stap ik met Jaffa mijn auto weer in, maar voordat ik bij de auto aankom zie ik een oudere dame in een bontjas voorbij komen. Zou zij dit weten? Ik druk haar de feiten onder de neus, en verschrikt kijkt ze me aan. Echt dat wist ik niet, dat is haar eerste reactie. Natuurlijk heb ik altijd informatie-materiaal in me auto liggen dus ik loop naar me auto, gooi Jaffa vast op de achterbank en haal uit de kofferbak een bontflyer. Dank je wel, zegt de dame tegen me. Ik heb hier echt nooit over nagedacht dat dit zo erg zou zijn. Ik stap me auto in, en rij weer terug naar huis. Ik hoop maar dat ze inderdaad geen bontjas meer koopt! Het is verschrikkelijk hoeveel leed er achter een bontjas zit.
Deze blog is opgedragen aan Gwenda, die vond dat ik weer een stukje moest gaan schrijven!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten