Volg mijn Blogs nu op mijn eigen site

Hallo bezoekers,

Dit is het laatste bericht hier, want vanaf heden gaat mijn nieuwe site open op http://www.paulvdkolk.nl! Hier zullen mijn Blogs, Vlogs en foto-impressies worden geplaatst. Blijf me volgen dus op me eigen site. Zie je daar!

Groet,

Paulus

Met z'n allen op bezoek ter ere van mijn Vader

De paasdagen weer achter de rug. Echt jongens (en meisjes) wat was dat weer een paar drukke dagen op rij! Het weer zat ook goed mee, en vanaf donderdag alweer enigszins bij gekleurd van het ooo-zo heerlijke lente zonnetje. Vrijdagmiddag kwam een vriend uit Emmen langs. Ik had hem weten te strikken om naar Assen te komen. Heerlijke wandeling gemaakt bij een recreatiegebied ten zuiden van Assen. Hond mee, zonnetje erbij, ahhh dat was echt heerlijk.

's Avonds met z'n allen naar de kerk, want het is goede vrijdag. De dag waarop Jezus voor onze zonde aan het kruis stierf. Vooraf afgesproken met wat jongeren die ik recentelijk heb leren kennen bij mij in de kerk. Die week was het al diep in de nacht geworden, toen wij bij een buurvrouw van een van de jongeren aan het praten waren over het geloof. Dat was erg bijzonder, die ervaring. Anyways, de dienst die avond was erg mooi!

Zondag was het opnieuw feest, want Jezus is opgestaan, hij LEEFT! Eigenlijk heb ik nog nooit zo stil gestaan bij de Paasdagen, en persoonlijk vind ik deze feestdag veel fijner dan bijvoorbeeld kerst. Het is heel mooi natuurlijk om de geboorte van Jezus te vieren, maar het is nog mooier dat Jezus voor onze zonde gestorven is, en weder opgestaan is uit de dood! Wat een offer heeft Hij voor ons gegeven. Als je er zo over nadenkt.

Eerder dat weekend, zaterdag, had ik actie voor de dieren in Dronten. Ik was met een vriend na de actie nog even langs me oma gereden die in Ijsselmuiden woont. Gezien het toch op de route ligt, even snel een bakje koffie. Zoals altijd komen de gesprekken weer uit op geloof. Ik vertelde haar dat ik belijdenis ging doen in de kerk in juni en nodigde haar uit voor deze dienst. Ze is van een andere kerkelijke gemeente, de gereformeerdebond, een aftakking van de PKN. Mijn oma mag graag verschillen aanduiden tussen verschillende stromingen. Toch komt ze met mijn belijdenis, en dat terwijl ze vindt dat haar kerkelijke stroming het enige juiste geloof is. Ach dat hoor je wel eens vaker bij sommige christenen, ik vind dat zo jammer.

Maandag na een middag gechillt te hebben bij hetzelfde recreatiegebied met een goeie vriend van me, tevens sing-a-song-writer, en Jaffa mijn hond, ging ik 's avonds met vrienden van de kerk naar een optreden van Sela in 2e Exloërmond. Fantastisch zoveel christenen bij elkaar. Ik realiseerde me daar ook dat bij lange na niet iedereen Gereformeerd Vrijgemaakt is, de kerkelijke stroming waartoe ik behoor. Maar wat zo fantastisch is aan zulke optredens, is dat het niet uitmaakt of je nu Gereformeerd bent, Baptist of Evangelist. Misschien ga je wel naar de PKN of de Pinkstergemeente. Maar juist bij zo'n optreden zijn er geen verschillen. En welk verschil is er nu eigenlijk? Uiteindelijk zijn we allemaal broers en zussen van elkaar in Jezus Christus. Op zo'n moment kom je echt weer tot besef dat het niet uitmaakt welke stroming je naar toe gaat, zolang je de Vader, de Zoon en Heilige Geest maar tot lof en eer kan zijn. WAUW! Zo'n boost was dit event weer voor mijn geloofsleven. Kijk ik voel me thuis in de Gereformeerde Vrijgemaakte Kerk, een ander weer bij een Evangelische gemeente, of PKN. Apstolisch genootschap mijn part. Maar uiteindelijk loven en eren we dezelfde God! En dat is wat ons allemaal uiteindelijk verbind! AMEN!

Paul van der Kolk (28-4-2011)

Ervaringsdeskundige, deftig woord voor verslaafde!

Ik ben Paul (27), en sinds kort betrokken als ervaringsdeskundige bij Stichting PRAT. Op mijn 16^e raakte ik verslaafd aan cannabis, en later ook aan gamen. Op mijn 16^e kwam ik voor het eerst in aanraking met wiet. Thuis ging het al niet zo lekker, en ook had ik weinig sociale contacten en was ik erg onzeker van mezelf. Het roken van wiet was voor mij de uitkomst. Legde velen nieuwe contacten en ik hoorde er eindelijk bij. Door mijn gebruik werd het er thuis niet echt beter op. Ik begon steeds meer te gebruiken en kwam in geldnood. In eerste instantie vroeg ik mijn moeder om extra geld en leende geld van vrienden, wat ik nooit terug betaalde. Uiteindelijk toen ik 20 jaar was brak de bom thuis. Ik zat inmiddels al 2 jaar thuis en genoot een WAJONG uitkering. Hier bleef in de maand weinig van over, het merendeel rookte ik op.

Op mijn 20^ste was het meer dan genoeg thuis en de spanningen zo hoog opgelopen dat ik maar op mij zelf ben gaan wonen. Op dat moment had ik vanwege mijn opstandig gedrag thuis, ook al geen contact meer met mijn vader. Mijn ouders waren al 8 jaar uit elkaar op dat moment. Al snel kwamen de problemen, de rekeningen stapelde zich op, en ik bleef door gebruiken. Soms als ik geld zelfs nog te kort had, handelde ik in verdovende middelen die ik via een zogezegd vriend kreeg. Zo kwam ik aan mijn geld om zelf maar door te kunnen blijven gaan met gebruiken van wiet. De rekeningen stapelde zich ondertussen wel op, en keer op keer hielp me moeder er weer uit.

In 2010 had ik mijzelf opnieuw in de problemen geholpen met een financieel wanbeleid. Immers het gebruik van de stuff was velen malen belangrijker dan het betalen van gas, water en licht, of de verzekeringen. Mijn moeder had al eerder gezegd dat ze me niet weer opnieuw zou helpen. Ik wist dat er iets moest veranderen en dat ik echt eens moest werken aan mijn verslaving en zelfacceptatie.

Ik nam contact op met de verslavingszorg die in eerste instantie voorstelde om te stoppen met blowen en gamen en elke week maar op gesprek moest komen. Ik vertelde hun uit alle eerlijkheid dat dit hem niet zou worden. Inmiddels een meester in het manipuleren zou ik ze toch alleen maar vertellen dat het goed gaat, terwijl ik ondertussen nog rustig door ging met mijn verslaving. Daarom werd besloten mij op te nemen in een kliniek van VNN, de Vondellaan. Voor een detox, zo werd mij in eerste instantie verteld. Zou 4 weken duren. Ik dacht, mooi makkelijk 4 weken opnemen en voila ik ben niet meer verslaafd. Pas tijdens mijn opname merkte ik dat dit ter observatie was, en uit de opname aan de Vondellaan gekeken werd wat het beste behandelplan was. In eerste instantie zagen ze voor mij een deeltijd behandeling wel zitten, maar toen ik inmiddels weer thuis was na de opname, en naar de contacturen ging, kwamen ze er op terug. Ik zou niet passen tussen de groep en inmiddels al zo enorm gegroeid zijn in mijn zelfvertrouwen, dat een individueel traject met elke week een contactuur wel voldoende moest zijn. Zo bleven ze een stok achter de deur houden en kon ik altijd als ik ergens mee zat op hun terug vallen.

Medio december gaf ik aan wel meer te willen doen met mijn verslavingsachtergrond, iets van voorlichting geven. Mijn contactpersoon bij de verslavingszorg stelde voor om contact op te nemen met Stichting PRAT, en zo kwam ik uiteindelijk hier terecht als ervaringsdeskundige. Inmiddels een paar keer mee geweest op voorlichting. En zo’n ervaring is heel bijzonder. De scholieren hangen zo aan je lippen vast als je je levensverhaal verteld, dat is erg bijzonder. Ik ben dan ook niet ervoor om met vingertje te wijzen van je mag niet drinken of drugs gebruiken. Maar graag wil ik ze wel laten delen in mijn verhaal als verslaafde, zodat als ze gaan drinken of een blowtje roken, toch voordat ze het doen eens goed nadenken waar ze mee bezig zijn. Uit de reacties merk ik dat ze erg geïnteresseerd zijn in het verhaal van mij en mijn collega. Ik kijk een paar keer observerend door de klas heen en bemerk bij sommige scholieren dat ze wel iets meer ervan weten dan dat ze het ons voordoen. Hopelijk zullen ze na onze verhalen en voorlichting bij een volgende keer goed nadenken over hun keuzes die ze maken.

Stichting PRAT: http://www.pratdrenthe.nl
Verslavingszorg Noord-Nederland: http://www.vnn.nl

Bedankt God!

En dan kreeg je vorige week een e-mail. Mijnheer u kunt volgende week toelatingsexamen doen voor HBO. Vervolgens dagen achtereen gebeden tot God. Als dit in uw plan valt, help mij dan met het succesvol afronden van de test. Vroeger had ik altijd enorme spanning, de dag van de toelatingsexamen afgelopen dinsdag, ik was de rust zelfe, wetende dat Hij me hielp. Toch ging ik weg met gevoel, net wel of net niet. Opnieuw bad ik tot God, Heer als dit is wat ik moet doen, dan weet ik dat u mij zult helpen. Valt het niet in uw plan, maak dan mij snel duidelijk wat ik wel zou moeten doen. Vanochtend, brief van de Gereformeerde Hogeschool, u bent toegelaten!

Ik schreeuwde het uit en dankte de Heer meerdere malen vandaag. Super dit! Heer, dank u wel dat ik dit in uw naam mag doen, AMEN!

Getuigenis aan de Gemeente

Voorgedragen aan de gemeente op 30 janauri 2011 in de ochtenddienst van 9:30, http://www.gkvhetlichtpunt.nl

Vanuit de gemeente ben ik gevraagd me even voor te stellen via het gemeenteblad omdat ik enkele maanden geleden lid ben geworden van de gemeente hier in Kloosterveen. Ik mailde van de week mijn verhaal, die inmiddels 3 A4tjes telde naar Sieds toe, voor zijn reactie. Hij vond dat mijn verhaal te intens was om zomaar in het gemeenteblad te zetten en vroeg mij of ik mijn verhaal, beter gezegd getuigenis, voor de hele gemeente wou voordragen. Ik was eerlijk gezegd ook al enige tijd bezig hier het een en ander op papier te zetten hoe Hij met mij bezig is geweest, en is afgelopen maanden.

Nu sta ik liever niet in het middelpunt van de belangstelling, en kostte het mij ook enige moeite om ermee in te stemmen, maar zoals jullie allen zien sta ik er nu wel.

De loop van mijn leven is nou niet echt bepaald voor de wind gegaan, en daarnaast kost het me ook wel moeite om mijn verhaal aan jullie, mijn broers en zussen, te vertellen. Toch heb ik er voor gekozen om mijn verhaal vandaag aan jullie te vertellen.

Mijn naam is Paul van der Kolk, velen van jullie weten dat inmiddels wel, en ik woon me hele leven al hier in het hoofddorp van Drenthe, zoals ik Assen vaak noem. Overigens woon ik niet in Kloosterveen zelf maar in Noorderpark. Via een vriendin van me ben ik in Kloosterveen terecht gekomen en heb ik afgelopen najaar ook de Alpha cursus gevolgd hier. Ik ben chirstelijk opgevoed door me ouders en gedoopt in 1984. Maar in mijn tienerjaren keerde ik mij volledig af van het geloof.

De afkeer naar de kerk en van God, mijn Vader, begon toen mijn ouders gingen scheiden in 1994. Mijn oma accepteerden dit niet, want dat zou niet mogen van de kerk. De familie scheurde uit elkaar hierdoor, en tot op de dag van vandaag zijn die wonden nog steeds niet hersteld. Dit maakte destijds een enorme impact op mij. Toch bleven we naar de kerk gaan, maar ook daar in die kerk heb ik me nooit echt welkom gevoeld. Met enkele negatieve ervaringen op rij, haakte ik daarom ook snel af. Op mijn 16e besloot ik dan ook om maar niet meer naar de kerk te gaan. Want waar was God voor mij?

Ik heb twee keer een zware rugoperatie ondergaan, in 1999 en in 2002. Toen ik voor de tweede operatie ging aan me rug in 2002, was het maar de vraag hoe ik eruit zou komen. Naar de kerk ging ik niet meer, maar juist toen vlak voor die operatie heb ik gebeden en Hem gevraagd alsjeblieft over me te waken tijdens deze zware ingreep. Het was immers een risico-volle operatie. Tijdens de operatie ging ook van alles mis, en werd ik zelf medisch gezien verlamd verklaart, ik zou nooit meer kunnen lopen, werd mij verteld nadat ik wakker werd uit de narcose op de intensive care. Op dat moment was Hij voelbaar aanwezig, en desondanks ik elke dag nog veel pijn in me rug heb, kan ik tot op de dag van vandaag nog steeds lopen. Achteraf gezien had Hij een plan met mij, en stelde alle artsen voor een groot raadsel. Ik was er van overtuigd dat er iets meer zou moeten zijn, maar door mijn lange revalidatie raakte ik veel vrienden kwijt en raakte ik in een sociaal-isolement. Het begin van mijn vluchtgedrag was daar, ik voelde me nergens geaccepteerd. Ook begreep ik op dat moment Zijn plan nog niet.

Ook thuis ging het alles behalve er vredig aan toe, vele ruzie’s met mijn vader, niet geaccepteerd worden vanwege mijn medische beperkingen. Waar was dan die liefdevolle God? Waarom deed hij mij dit aan? Waarom had hij mij niet gezond geschapen? Ik raakte in aanraking met wiet en was eigenlijk vrijwel direct verslaafd. Het was een mooie vluchtroute voor mijn gevoelens en emoties, die door het gebruik van drugs werden weggedrukt. Ruim 8 jaar heb ik intensief geblowd en een nogal losbandig leven geleid. Van ’s ochtends vroeg na het opstaan, tot diep in de nacht blowde ik 8 jaar langs er flink op los om gevoelens, woede en emoties maar zover mogelijk weg te dampen. God verwierp ik, immers had hij vrede, rust en liefde gebracht in mijn leven? Ik had niet het gevoel dat hij me geholpen had. Dat hij over me waakte tijdens die bewuste operatie probeerde ik zoveel mogelijk weg te drukken, om maar niet toe te geven.

Mijn leven bestond uit: Losbandigheid, blowen! Liegen, bedriegen, manipuleren, mensen tegen elkaar uit spelen, en vooral weg vluchten voor me emoties, mezelf verwaarlozen, dat was jaren lang voor mij dagelijkse kost. God? Waar Hij was? Nergens, dat had ik op dat moment gezegd. Ook mijn gebruikende vrienden verachten God. Wat er niet feitelijk bewezen kan worden, bestaat niet, zo zei iemand ooit tegen mij.

Ik raakte verstrikt in allemaal ellende door mijn intensief gebruik. De schulden stapelde zich op, verloor veel dierbare vrienden, ik loog, bedroog en manipuleerde mijn familie en vrienden. Praattte alles wat krom was, handig weer recht. Probeerde op alle manieren mijn drugsgebruik goed te praten. Eerste instantie voelde ik me vrij, kon lekker me eigen ding doen. Ik, ik en ik! Ook toen ik in 2004 het ouderlijk huis uit ging was het lang leve de vrijheid. Echter na enkele jaren begon ik me niet beter te voelen, ik voelde me juist steeds slechter en slechter. Ik raakte mezelf kwijt, ik wist niet meer wie ik was, en al dat plezier van blowen en lang leve de vrijheid, wat heeft me dat werkelijk gegeven? Werd ik er gelukkig van?

Nee, ik raakte in de knoop met mezelf, rende weg voor mijn verantwoordelijkheden en keerde mij af van het geloof door mijn gebruik. Ik verloor dierbare vrienden om me heen, en raakte eigenlijk steeds meer en meer in een sociaal-isolement.

Afkicken en de boodschap van Hem.

In juli vorig jaar liet ik mij opnemen in een afkickkliniek van de Verslavingszorg. Mijn relatie strandde enkele maanden eerder, en ik raakte mezelf helemaal kwijt. Er moest iets gebeuren. Ik nam zelf contact op met de verslavingszorg en werd vervolgens 4 weken opgenomen in een kliniek in Groningen-Stad. Eigenlijk als ik het zo terug krijg, was God al volop met mij bezig.

Dit is een van de heftigste periode uit mijn leven geweest, en ook het moment dat ik Hem terug vond. Door het stoppen van mijn gebruik van drugs kreeg ik mijn gevoelens en emoties weer terug. En geef dat allemaal maar eens een plekje wat je jaren lang allememaal weggestopt hebt. Nog steeds moet ik sommige dingen een plek geven. In de kliniek zaten we in een groep waarin we veel groepstherapie kregen en aten elke dag met de hele groep samen. Voor het eten werd altijd een moment stilte gehouden, voor wie dat graag wilde, zich kon wenden tot Hem. De eerste week deed ik er lacherig over, ach wat een onzin dat geloof, dat geloof je toch zelf niet? Toch naar mate alles helderder werd in mijn hoofd begon ik er ’s nachts steeds meer over na te denken. Zou Hij er echt zijn? Zou hij mij nog wel terug willen hebben in zijn gezin? Ben ik niet erg zondig geweest? Een week ging voorbij. De week die erop volgde dacht ik bij mezelf, laat ik eens bidden en Hem vragen voor kracht voor mijzelf, en de mede-clienten waarmee ik aan tafel zat om ons te helpen de goede weg te kiezen. Ik dacht maar zo, baat het niet, dan schaad het niet. Ik begon elke maaltijd te bidden. Het hielp me juist heel erg, het gaf mij innerlijke rust en kracht die ik nooit eerder zo intens heb ervaren. Vanaf dat moment begon Gods plan zich voor mij steeds zichtbaarder te worden.

Een vriend van me durfde in eerste instantie helemaal niet langs te komen in de kliniek. “Allemaal junks die ’s nachts vastgebonden worden aan hun bed of in dwangbuizen liggen”, zo zei hij als excuus. Ik denk dat ie toch iets te veel films heeft gekeken. Toen ik hem telefonisch gerustgesteld had kwam hij de laatste week van mijn opname langs. Hij vertelde me dat hij, in de periode van mijn opname, een vriendin had gekregen en vroeg of ik het bezwaarlijk vondt dat zij mee kwam. Maar, zei hij, ze is wel christelijk dus let een beetje op je woorden. Ik zag uit naar het bezoekuur dat zij kwamen. Ondanks het een kort uurtje was heb ik haar alles verteld van mijn verslaving, hoe moeilijk het voor me was om er vanaf te komen, en wat voor een klote periode ik de afgelopen 8 jaar had meegemaakt. Een hele opluchting. Die nacht bad ik tot God om hem te bedanken voor die fijne dag. Iets wat ik nooit eerder gedaan had, maar specifiek die dag deed ik het wel. Toen ik de kliniek uit kwam zag ik dat haar ouders mij een krabbel hadden gestuurd op mijn Hyves. Ik kende hen totaal niet, maar ze gaven blijk van steun, zo stond erin: “Jij bent uniek geschapen. en net zo mooi als ieder ander. het gaat om ons hart. als die in ons leven verlicht, zijn al onze onvolmaaktheden niet belangrijk meer.“ Toen ik hun een reactie had gestuurd kreeg ik weer een reactie terug dat ze ook voor me baden.

Op een nacht in augustus vorige jaar kreeg ik een bijzondere droom. Ik was inmiddels al 10 jaar niet meer in de kerk geweest ruim, maar juist die nacht kreeg ik een droom dat ik naar de kerk toe ging, daar in bad moest gaan, wat ik deed. Alsof ik de zonde van mij af moest wassen. En toen vanuit het niets een warme stem tot mij sprak: “Paul, het is goed zo!”. Ik schrok wakker in eerste instantie, maar ik voelde direct daaropvolgend zo’n innerlijke rust over me heen komen die ik nooit gekend heb. Ik wist niet wat ik hier mee aan moest, dus heb ik die mensen weer terug gehyved, een afspraak met hen gemaakt in Dedemsvaart waar ze woonden en gesproken over het geloof. Diezelfde dag nog heb ik een NBV Bijbel gehaald en begon ik met lezen van de Bijbel. Hij had Zijn verloren zoon teruggeroepen. Hij was mij niet vergeten, verheugt was ik daardoor. Sinds die dag ervaar ik zo'n geestelijke honger, dat de nagenoeg altijd mijn bijbel bij me heb en dagelijks veel hieruit lees. Ik heb moeite vaak om de bijbel even aan de kant te leggen.

Een vriendin van me, nam mij op mijn verzoek mee naar de kerk. Hoewel zijzelf in de Kandelaar kerkt, vondt ze dat ik zeker een keer in Kloosterveen zou moeten kijken. Echt iets wat bij jouw past, zei ze. Vanaf het moment, dat ik hier de drempel over stapte, voelde ik me erg welkom hier in de gemeente en wist ik meteen dat dit mijn plek was.

Na de dienst kwam iemand van de kerk op mij, en een vriend die ik mee had genomen, af lopen. Ze groette ons vriendelijk en heette ons van harte welkom. Een dag later kwam Sieds bij me op bezoek, die had ik de week eerder al gemaild om een afspraak te maken. Ik vertelde hem mijn verhaal, en mijn twijfels. Immers heb ik alles behalve een goed leven gehad. Sieds stelde voor de Alpha Cursus te volgen, en dat deed ik dus ook. Het een en ander opfrissen. Zo'n Alpha Cursus is echt een hele bijzondere ervaring. Elke avond gaf mij kracht en sterkte mij alleen maar meer in mijn geloof. Uiteindelijk liet ik mij hier in de gemeente inschrijven. De mensen om mij heen ben ik erg dankbaar voor hun hulp, zowel binnen onze kerk, als een ieder ander die mij geholpen heeft. Ik werd opgenomen in een fantastische huiskring die mij geweldig ondersteund. Dankbaar ben ik naar onze Heer. Hij heeft mij aangeraakt, Hij leidt mijn weg, Hem wil ik elke dag lofen en eren, Hij is het middelpunt, de rots, van mijn leven. Aan Hem behoor ik toe, samen met jullie mijn broeders en zusters, in gemeenschap!

Paul van der Kolk, 2010-2011

Foute wetenschappers?

Eindelijk was het zover vanochtend. Met een glimlach stond ik op, want vandaag kon ik mijn nieuwe oogprothese weer ophalen in het UMCG. Altijd een aardige en schappelijk vent die arts. Om een of andere reden maken ze oogprotheses bij de Bijzondere Tandheelkunde. Je zou verwachten dat het bij de oogarts zou zijn. Alleen de oogarts beschikt niet over de juiste materialen om een goeie oogprothese te maken.

Het zonnetje straalde echt lekker, en met een liveset van Pysko Punkz hoek ik mijn kleine crustwagen naar Groningen toe. Opzich verdien ik na vanochtend wel de schoonheidsprijs SuperSlalom op de snelweg.

Zoals altijd weer rete druk bij UMCG. Je auto daar parkeren is echt in 1 woord hopeloos. Maarja wat wil je ook met een gigantisch ziekenhuis met een relatief beperkte parkeermogelijkheden. Ach het is la jaren een probleem en dat uitte zich dan ook vaak in lange files voor de parkeergarage van het UMCG.

Mijn behandeld arts is een lange man van begin 40. Altijd vriendelijk. De laatste paar keren wou hij graag een paar fotos maken van me pro-dierenrechten truien. Vaak hebben we hier discussies over. "Dierproeven zou een stuk minder moeten", zo meldt hij. Ik leg hem uit dat ik sowiezo geen heil zie in dierproeven. Hoe kan je nu medicijnen VOOR mensen OP dieren testen? Dat is toch hetzelfde als een wielrenner een marathon laten lopen?

"Niet alle dierproeven zijn puur alleen voor medicijnen," begin ik tegen hem, `de meeste dierproeven worden gedaan om chemische stoffen en huishouselijke of cosmetische producten te testen. Deze zogezegde wetenschappelijke onderzoeken zorgen ervoor dat de grote farma-reuzen geen schadeclaims aan de broek krijgen. Immers als iemand een bijwerking krijgt, kunnen ze altijd nog zeggen: We hebben het op honden, ratten en varkens getest, zij vertoonde geen bijwerkingen, dus ons product is veilig."

Okay volg je dit nog? Stel je hebt een lekker deodorant geurtje, spuit ut op en krijgt huiduitslag omdat mogelijk een agressieve stof in zit. Als je dan de farma-reus ter verantwoording roept, basseren zij zich puur en alleen op gegevens getrokken uit dierproeven. Wat zegt dit dan hoe het product op mensen reageert?

Enkele jaren geleden had stichting Dierproefvrij een geniaal reclame-spotje, 'Mag ik deze spuit met chemicaliën in de ogen van uw huisdier spuiten?'. Confronterend, maar de harde werkelijkheid. Jaarlijks vinden in nederland ruim 700.000 dieren de dood in dierproeven. Een aanzienlijke meerderheid van deze testen wordt gedaan voor luxe-producten voor jouw en voor mij. Moet een dier lijden omdat wij deze luxe-producten moeten gebruiken? Moeten we dieren infecteren met ziektes om vervolgens een medicijn te ontwikkelen?

Ook met medicijnen, een verhaal wat door de farma-industrie de wereld in geholpen worden is dat men het doet om de mensen beter te maken. Maar denk er eens over na. Zijn er wel medicijnen die genezen? Paracetamol of ibuprofen onderdrukt alleen, die geldt ook voor astma-medicijnen als Spiriva, Seretide, Ventolin, maar ook Oxypan, Ritalin of medicijnen tegen HIV/AIDS en kanker. Geen van al deze medicijnen kan genezing bewerktstelligen. Medicijnen onderdrukken alleen. Maar wees eens eerlijk. Wat zou jij doen als farma-directeur? Makkelijk veel geld verdienen en mensen verslaafd houden aan je medicijnen? Kijk door onderdrukking van een ziekte zijn mensen gedwongen in sommige gevallen hun hele leven medicijnen te gebruiken. Of ontwikkel je een medicijn die mensen wel geneest, met als gevolg dat je hier niet langdurig aan kan verdienen. Ik zou zeggen, denk er eens over na, want een ding waren zowel mijn behandeld arts als ik het eens, de farma-industrie is één grote wetenschappelijke fraude.

Na ik mijn oogprothese kreeg en onze lange discussie, zoals altijd, moest ik weer snel naar Assen terug rijden. Een vriend komt straks nog langs. Gelukkig was het bezoek in UMCG, ondanks het intressante gesprek, zo kort dat ik wederom geen parkeergeld hoefde te lappen. Dat scheelt dan weer. Ander CDtje erin van Headhunterz rij ik snel met een strak blauwe lucht weer naar Assen.

ActivePaul schrijft weer verder

Het is alweer enige tijd geleden dat ik voor het laatst op mijn blog wat heb geschreven. Helaas is mijn relatie onlangs gestrand, en hoe lullig het ook mag zijn, ik heb wel weer meer tijd om dingen van me af te schrijven, en daar maak ik maar weer dankbaar gebruik van.

In de tijd met me vriendin heb ik haast niet geschreven. Ik voelde me niet vrij genoeg om dingen van me af te schrijven, mijn persoonlijke bevindingen van zaken die ik meegemaakt heb.

Nou wil ik mijn blog ook niet gebruiken om me ex-vriendin af te gaan zeiken. Ik wordt er niet beter van, zij niet, en jij zit er niet op te wachten, maar er zijn wel een paar globale dingen die ik graag hierover kwijt wil. We hebben een hele leuke tijd samen gehad, alleen groeiden we de laatste maanden snel uit elkaar, en dat ging gepaard met ruzie.

Erg jammer en ik ben er dan ook volledig kapot van, omdat nog geen twee weken later me ex al met een ander er vandoor ging.

Wat heeft die relatie dan voorgesteld? Wat was dat ene jaar waard? Voor haar betekende het schijnbaar niets, en dat knaagt aan je zelfvertrouwen.

Komende tijd zal ik me blog weer wat beter gaan bij houden. Ook als er weer een nieuwe vriendin op mijn pad zou komen, dan zal ik bij deze aan mezelf beloven om vooral door te blijven bloggen.