Ik ben Paul (27), en sinds kort betrokken als ervaringsdeskundige bij Stichting PRAT. Op mijn 16e raakte ik verslaafd aan cannabis, en later ook aan gamen. Op mijn 16e kwam ik voor het eerst in aanraking met wiet. Thuis ging het al niet zo lekker, en ook had ik weinig sociale contacten en was ik erg onzeker van mezelf. Het roken van wiet was voor mij de uitkomst. Legde velen nieuwe contacten en ik hoorde er eindelijk bij. Door mijn gebruik werd het er thuis niet echt beter op. Ik begon steeds meer te gebruiken en kwam in geldnood. In eerste instantie vroeg ik mijn moeder om extra geld en leende geld van vrienden, wat ik nooit terug betaalde. Uiteindelijk toen ik 20 jaar was brak de bom thuis. Ik zat inmiddels al 2 jaar thuis en genoot een WAJONG uitkering. Hier bleef in de maand weinig van over, het merendeel rookte ik op.
Op mijn 20ste was het meer dan genoeg thuis en de spanningen zo hoog opgelopen dat ik maar op mij zelf ben gaan wonen. Op dat moment had ik vanwege mijn opstandig gedrag thuis, ook al geen contact meer met mijn vader. Mijn ouders waren al 8 jaar uit elkaar op dat moment. Al snel kwamen de problemen, de rekeningen stapelde zich op, en ik bleef door gebruiken. Soms als ik geld zelfs nog te kort had, handelde ik in verdovende middelen die ik via een zogezegd vriend kreeg. Zo kwam ik aan mijn geld om zelf maar door te kunnen blijven gaan met gebruiken van wiet. De rekeningen stapelde zich ondertussen wel op, en keer op keer hielp me moeder er weer uit.
In 2010 had ik mijzelf opnieuw in de problemen geholpen met een financieel wanbeleid. Immers het gebruik van de stuff was velen malen belangrijker dan het betalen van gas, water en licht, of de verzekeringen. Mijn moeder had al eerder gezegd dat ze me niet weer opnieuw zou helpen. Ik wist dat er iets moest veranderen en dat ik echt eens moest werken aan mijn verslaving en zelfacceptatie.
Ik nam contact op met de verslavingszorg die in eerste instantie voorstelde om te stoppen met blowen en gamen en elke week maar op gesprek moest komen. Ik vertelde hun uit alle eerlijkheid dat dit hem niet zou worden. Inmiddels een meester in het manipuleren zou ik ze toch alleen maar vertellen dat het goed gaat, terwijl ik ondertussen nog rustig door ging met mijn verslaving. Daarom werd besloten mij op te nemen in een kliniek van VNN, de Vondellaan. Voor een detox, zo werd mij in eerste instantie verteld. Zou 4 weken duren. Ik dacht, mooi makkelijk 4 weken opnemen en voila ik ben niet meer verslaafd. Pas tijdens mijn opname merkte ik dat dit ter observatie was, en uit de opname aan de Vondellaan gekeken werd wat het beste behandelplan was. In eerste instantie zagen ze voor mij een deeltijd behandeling wel zitten, maar toen ik inmiddels weer thuis was na de opname, en naar de contacturen ging, kwamen ze er op terug. Ik zou niet passen tussen de groep en inmiddels al zo enorm gegroeid zijn in mijn zelfvertrouwen, dat een individueel traject met elke week een contactuur wel voldoende moest zijn. Zo bleven ze een stok achter de deur houden en kon ik altijd als ik ergens mee zat op hun terug vallen.
Medio december gaf ik aan wel meer te willen doen met mijn verslavingsachtergrond, iets van voorlichting geven. Mijn contactpersoon bij de verslavingszorg stelde voor om contact op te nemen met Stichting PRAT, en zo kwam ik uiteindelijk hier terecht als ervaringsdeskundige. Inmiddels een paar keer mee geweest op voorlichting. En zo’n ervaring is heel bijzonder. De scholieren hangen zo aan je lippen vast als je je levensverhaal verteld, dat is erg bijzonder. Ik ben dan ook niet ervoor om met vingertje te wijzen van je mag niet drinken of drugs gebruiken. Maar graag wil ik ze wel laten delen in mijn verhaal als verslaafde, zodat als ze gaan drinken of een blowtje roken, toch voordat ze het doen eens goed nadenken waar ze mee bezig zijn. Uit de reacties merk ik dat ze erg geïnteresseerd zijn in het verhaal van mij en mijn collega. Ik kijk een paar keer observerend door de klas heen en bemerk bij sommige scholieren dat ze wel iets meer ervan weten dan dat ze het ons voordoen. Hopelijk zullen ze na onze verhalen en voorlichting bij een volgende keer goed nadenken over hun keuzes die ze maken.
Stichting PRAT: http://www.pratdrenthe.nl
Verslavingszorg Noord-Nederland: http://www.vnn.nl
Geen opmerkingen:
Een reactie posten